یادداشتی كه میخوانید نه به معنای اعتراض بلكه به معانی پیشنهاد است. البته دروغ چرا كمی هم با اعتراض است. چه میشود كرد ذهن من در عین صلح و آرامش معترض و جنگجو ست.
امروز برای اعلام اسامی فیلمهای کوتاه منتخب نهمین جشن فیلم کوتاه به خانه سینما رفتم. اولین چیز عجیبی كه به نظرم رسید و شاید به نظر خیلیها عجیب نباشد، حضور فقط ٥-٦ زن در میان جمعیت كثیری از مردان بود. اما نكته جالبتر وقتی بود كه دبیر محترم جشن اسامی فیلمهای منتخب را اعلام كردند و از بین ٣٩ فیلم فقط ٨ فیلمساز زن حضور داشتند.
بعد از كمی پرس و جو به نكته خیلی جالبتری رسیدم كه از بین هیات انتخاب كه شامل ٢١ نَفَر بوده فقط و فقط ١ زن وجود داشته است. زیاده گویی نمیكنم و راجع به حقوق زنها هم حرفی نمیزنم، كه همه فیلمسازان و فرهیختگان ما خدا را شكر به این امر واقفاند. البته كه حضور زنان نه فقط به معنای حفظ حقوقشان و نادیده گرفته نشدنشان بلكه در كاملتر كردن و متنوعتر كردن فیلمهای منتخب جشن است و از همه مهمتر این است كه زنان با حضور در چنین موقعیتهایی به دلیل تشویق و دیده شدن اعتماد به نفس بیشتری برای كار كردن و فیلمسازی پیدا میكنند. بدون شك فیلمسازی چه در ایران و چه در خارج از ایران مثل هر شغل دیگری برای زنان شغلی جدید محسوب میشود. پس زنان تجربه كمتری در این زمینه دارند اما با حضور بیشتر آنها و كسب تجربه كافی به آنها این اجازه داده میشود كه فیلمهای بهتری بسازند. این تجربه در كشورهای دیگر ثابت شده است.
نهمین جشن فیلم كوتاه كه رو به تمام شدن است، امیدوارم در هایت داوری كه شنیدهام ٧٠ نَفَر هستند فقط ١ زن حضور نداشته باشد. البته گویا این موضوع در سالهای قبل هم به همین شكل بوده است و حضور زنان کمرنگ.
پس به عنوان یكی از زنان حوزه فیلمسازی، از انجمن فیلم كوتاه خواستارم برای سالهای آتی تجدید نظری در هایت انتخاب و حضور پر رنگتر زنان داشته باشند. شاید راهكارهایی جدیدی در این زمینه وجود داشته باشد. مطمئن هستم كه حضور گستردهتر زنان و تشویق آنها در شور و نشاط گرفتن و متنوعتر شدن سینما كوتاه و بلند ما تأثیر گذار خواهد بود.
از ایسفای عزیز، دبیر محترم جشن و همه اعضاء محترمش قدردانی میكنم. از میزان زحماتی كه شما برای فیلم كوتاه در سالهای اخیر كشیدهاید صمیمانه تشكر میكنم و آگاه هستم. تنها دلیل نوشتن این یادداشت روحیه صلح جو، حمایتگر و نقد پذیری شماست. امیدوارم از نوشته من دلگیر نشوید. همیشه به من لطف داشتهاید و مرا حمایت كردهاید و از این موضوع سپاسگذارم.
یادداشت را با جملهای از آقای كیارستمی به پایان میرسانم.
«یك نهال شاید هنوز كاملا از خاك سر برنیاورده باشد، اما میدانیم كه ریشههایش عمیقتر شده است. چیزی در آن زیرها آماده است كه سر برون آورد.»
دوم مرداد هزار و سیصد و نود و هفت
فیدان در شبکههای اجتماعی